Omtrent de maaltijd- en eco-cheques is behoorlijk wat commotie ontstaan.

Zeker nu blijkt dat de uitgevers en afhandelaars hun inkomstenverlies als gevolg van de digitalisering van de cheques hopen te compenseren door de kosten doorgerekend aan de bedrijven en de handelaars, te verhogen.

Of, hoe men in de “new economy” het business-model en de kostenstructuur uit de “old economy” hoopt te behouden.

Dat de hele transfer van papieren naar elektronische drager nog wordt aangegrepen om de zogenaamde administratieve vereenvoudiging te promoten, is helemaal lachwekkend.

Om de administratieve vereenvoudiging in dit land naar zijn juiste waarde te schatten, volstaat het om, bij wijze van proef, opleidingscheques aan te vragen.

Als dat administratieve vereenvoudiging is, …

En steeds terug belanden we in dezelfde vicieuze cirkel.

Het systeem van de maaltijd- en eco-cheques zag het daglicht omwille van de exorbitant hoge lasten op arbeid.

Vandaar dat zogenaamde “fiscaalvriendelijke” beloningsvormen werden uitgewerkt, die de bedrijven hoedanook toch met bijkomende lasten bezwaren.

Luc Willemijns